Uit het hart

Deze stukjes komen recht uit mijn hart

Een negatief reisadvies voor Egypte had grote gevolgen. Is er een uitweg?

Als toeristen, wegblijven uit landen waar mensen leefden van het toerisme, heeft dit vaak grote gevolgen voor de bewoners van deze landen. Voor veel inwoners van Egypte liep het slecht af toen jaren geleden reizen naar Egypte werd afgeraden. Kunnen wij iets doen?

Veel plekken in de wereld, die minder rijk zijn dan ons, zijn geliefd bij toeristen. Andere culturen, bijzondere landschappen of een mooi onderwaterlandschap trekken aan, en de mogelijkheden om ze te bezoeken zijn er! Toerisme is voor steeds meer mensen in de wereld een bron van inkomsten geworden. Er is, sinds het toerisme ontstond, veel geld besteedt in landen waar de toerist naar toe trekt.
Egypte was één van deze landen. Het heeft alles voor een bijzonder verblijf. Piramides, de aanwezigheid van historische bezienswaardigheden, de Nijl en de woestijnen spreken tot de verbeelding. Egypte was één van de landen in de wereld, waar een groot deel van de bevolking een inkomen had dankzij het toerisme.
In mijn leven heb ik veel gereisd. Net als vele anderen ging ik met de rugzak de wereld rond. Ik heb genoten van exotische landen, bijzondere contacten met mensen en prachtig natuurschoon. Ik herinner me, dat kort na een vakantie naar Indonesië, een natuurramp het gebied trof waar ik pas was geweest. Ik was weer thuis en kon me nauwelijks voorstellen dat het prachtige gebied, er niet meer was. Hoe het met de mensen ging, die ik pas nog had ontmoet, hield me vooral bezig. Hoe het later met hen ging? Dat weet ik helaas niet. Omdat ik me niet verdiepte in de gevolgen voor de mensen in een toeristisch gebied, als de toerist niet meer komt!
Deze winter in Luxor werd het me duidelijk.
Sinds Egypte een toeristische bestemming is, hebben de gastvrije mensen in dit land alles gedaan om de bezoekers een mooie tijd in het land te geven.
Er kwamen steeds meer guesthouses, restaurantjes en gezellige winkeltjes. De mensen, leefden zich in, in de toerist. Paardrijden, een tochtje op een kameel of vanuit een kleine zeilboot de zonsondergang zien? Het werd voor velen hun werk, hun leven.
En ik heb vragen. Want is het verantwoord om steeds weer nieuwe arme landen tot trekpleister voor rijke landen te maken? Of kan dit alleen als er ook hulp geboden wordt, als door onvoorziene omstandigheden, reizen naar deze landen niet meer kan of moeilijker is geworden?
Acht jaar geleden stortte het toerisme in, in Egypte. In één van de meest toeristische landen ter wereld, begon een revolutie. Later vonden er meerdere aanslagen plaats en het reisadvies voor Egypte werd negatief. Voor de inwoners van Egypte zijn de gevolgen groot. Veel mensen en hun dieren, hebben een moeilijk leven.
Het leven gaat er door maar het is anders als voor de economische crisis. Veel leuke restaurantjes zijn er niet meer en winkeltjes bij de tempels moesten sluiten. Daar waar elke toerist zo welkom was, is het stil.
Mensen die Luxor nog bezoeken, komen meestal maar voor één dag met de bus uit Hurghada aan de Rode zee. Het is schrijnend dat zelfs de lokale restaurants naast de tempels en tombes de bussen langs zien komen en niet één toerist mogen verwelkomen. Juist dóórdat er toeristen kwamen, hebben de mensen geïnvesteerd.
Ik geloof dat mensen die naar Luxor gaan,wel iets kunnen doen voor de mensen die er wonen. Ze kunnen vragen of de touroperator lokale initiatieven steunt.
Een week verblijven in Luxor is ook een mogelijkheid. Dan zijn alle inkomsten voor de bewoners.
Ik heb veel mensen gesproken die vroeger werkten met toeristen. Zij zouden weer werknemers aannemen als er werk is. Als lokale ondernemers het weer druk krijgen is er voor hen en meerdere families, zicht op een uitweg uit de armoede.
En er is meer. De klimaatcrisis zal invloed hebben op het toerisme. Maar hebben we dan de vruchten geplukt, zonder een oplossing voor de problemen te geven?
Ik denk dat het in elk geval, noodzakelijk wordt, dat we net als vroeger, het geld op een vakantie besteden bij een lokale ondernemer. Zij hebben ons veel te bieden. Ze geven iets anders dan luxe, zoals aandacht en tijd.

Ik heb ervoor gekozen om over de gevolgen van een negatief reisadvies voor de bewoners te schrijven. In een klimaatcrisis is dit een precair onderwerp. Het is niet mijn bedoeling toerisme aan te moedigen. Maar we kunnen niet zomaar ergens wegblijven en de toeristische landen achterlaten in vreselijke omstandigheden.

 

Erkennen van iemands talenten is belangrijk, óók voor jonge vluchtelingen uit oorlogsgebieden

Een groep jongeren in Nederland dreigt tussen wal en schip te vallen. Ze zijn slim maar missen een heel groot deel van de opleiding, die ze wel hadden gehad als ze niet hadden moeten vluchten.
Deze jonge mensen zijn nu bijna volwassen. Ze zijn nog heel veerkrachtig en op zoek naar uitdagingen. Ze hebben talenten die ze graag gebruiken maar de talenten worden door hun taalachterstand niet altijd gezien. Syrische meisjes die in hun land van herkomst dokter zouden worden, zitten nu op de laagste niveaus van het vmbo. Ze doen erg hun best maar het is alsof niet gezien wordt dat ze veel meer kunnen.
Deze meisjes zijn nu nog bereid om erg hun best te doen op een, voor hen, veel te laag schoolniveau. Maar, laten we hen vertellen, dat wij hun talenten zien. En laten wij de moed hebben, toe te geven dat we het ook niet weten.