Hier volgt een hoofdstuk uit; Je kunt de wereld veranderen, naar duurzaamheid en vrede in een nieuwe wereld van Ervin Laszlo, 2003

Het verhaal van oude alchemisten door Paulo Coelho 

Om verantwoordelijk te kunnen leven en handelen, is een andere manier van denken vereist, zegt Ervin Laszlo in zijn boek. Ook al lijkt het soms pessimistisch, in feite is Je kunt de wereld veranderen de weerklank van hetgeen waar grote aantallen mensen over de hele wereld al mee bezig zijn. Het maakt een belangrijk deel uit van het fundament van een duurzame en vreedzame wereld.

Jezelf en de wereld veranderen is als een grote wielerwedstrijd met als doel het volbrengen van de Persoonlijke Legende. Volgens de oude alchemisten is dat onze werkelijke missie op aarde.
Aan het begin van de wedstrijd zijn we nog samen, vol enthousiasme en kameraadschap. Maar naarmate de wedstrijd vordert, maakt de oorspronkelijke vreugde plaats voor de werkelijke uitdagingen: vermoeidheid, monotonie, twijfel aan je kunnen. We zien dat sommige van onze vrienden het diep in hun hart al hebben opgegeven. Ze doen nog wel mee, maar alleen maar omdat ze niet halverwege het parcours kunnen stoppen. Deze groep wordt langzaam maar steeds groter. Ze fietsen allemaal naast de volgwagen, ook bekend als Routine, ze praten wat met elkaar en vervullen hun plicht, maar voor de schoonheid en de uitdaging van de tocht hebben ze al geen oog meer.
Uiteindelijk laten we hen achter en dan worden we geconfronteerd met het alleenzijn, de verrassing van onverwachte bochten, problemen met onze fiets. Er komt een moment, nadat we een paar keer onderuit zijn gegaan zonder dat er iemand was om te helpen, dat we ons afvragen of het allemaal de moeite waard is. Ja, het is de moeite waard.
Het gaat erom dat je niet opgeeft. Eerwaarde Alan Jones zegt dat onze ziel al deze obstakels kan overwinnen als we kunnen putten uit de Vier Onzichtbare Krachten, liefde, dood, macht en tijd.
Het is noodzakelijk dat we liefhebben, omdat God ons liefheeft.
Het is noodzakelijk dat we ons bewust zijn van de dood, om het leven te kunnen begrijpen.
Het is noodzakelijk dat we ons sterk maken om te groeien, maar ons niet in de luren laten leggen door de macht waarmee we onze groei gepaard gaat, omdat we weten dat die niets voorstelt.
Tenslotte is het noodzakelijk dat we accepteren dat ondanks dat de ziel eeuwig is, onze ziel op dit moment is gevangen in het web van de tijd, met alle mogelijkheden en beperkingen van dien. Dus moeten we in onze eenzame wielerwedstrijd doen alsof tijd bestaat, moeten we elke seconde zo goed mogelijk benutten en rusten wanneer dat nodig is, maar ondertussen ons blijven voortbewegen naar het Goddelijke Licht en ons niet onderuit laten halen door de momenten waarop we lijden.
Deze Vier Krachten kunnen we niet benaderen als problemen die moeten worden opgelost, aangezien we er geen zeggenschap over hebben. We moeten ze aanvaarden, evenals de nodige lessen die ze ons leren.
We leven in een universum dat én zo gigantisch is dat het ons allemaal kan omvatten, én zo klein dat het in ons hart past. De ziel van de mens draagt de ziel van de wereld in zich, de stilte van wijsheid. Terwijl we naar ons doel trappen, is het altijd belangrijk om onszelf de vraag te stellen: wat is er mooi aan deze dag?
Misschien schijnt de zon, maar als het regent, moeten we onszelf eraan herinneren dat de donderwolken al snel weer zullen verdwijnen. De lucht klaart op en daar is de zon weer als tevoren. Dit houdt nooit op. Het is belangrijk dat we ons dit realiseren in tijden van eenzaamheid.
Wanneer we het heel zwaar hebben, moeten we niet vergeten dat iedereen deze wanhoop kent, ongeacht ras, kleur, maatschappelijke positie, religie of cultuur. In een prachtig gedicht beschrijft Soefimeester Dhu’l Nun de Egyptenaar (ong. 861 na Chr.) de positieve houding die in dergelijke tijden nodig is.

O God, wanneer ik luister naar de stem van de dieren, het geluid van de bomen, het murmelen van het water, het kwetteren van de vogels, het ruisen van de wind of het knallen van de donder, dan weet ik dat zij getuigen van Uw eenheid. Ik weet dat U de opperste macht bent, de alwetende, opperste wijsheid, opperste gerechtigheid.
O God, ik herken U in de beproevingen waaraan ik word onderworpen. Laat Uw voldoening mijn voldoening zijn. Moge ik Uw vreugde zijn, de vreugde die een vader voelt voor zijn kind. En maak dat ik U herinner met heldere vastberadenheid, ook wanneer het moeilijk is om te zeggen dat ik van U houd.

2.bp.blogspot.com/-E-nXwfzBg-Q/UAfVPW_jCyI/AAAA...