Alle mondkapjes die er nu gedragen worden zorgen voor een enorme toename van vervuiling van de aarde. De plastic soup foundation zet zich in om de plastic soup te verminderen en ik denk dat de vervuiling het grootste is wat ons bedreigd. Voor de coronacrisis, werden mensen steeds bewuster en ik ging ook met zelf meegebracht stoffen netje naar de supermarkt. Het werd allemaal steeds gewoner en de winkels verkochten deze zakjes zodat het nog gemakkelijker werd. Het zakje ligt nog ergens want het is niet meer mogelijk om je eigen zak mee te nemen door de hygiëne maatregelen.
Wat mij veel viezer lijkt, is dat mensen groente en fruit aanraken, en hiervoor net een mondkapje, in de handen hebben gehad wat al eens eerder op is geweest. Ik ben fel tegen mondkapjesplicht en eigenlijk tegen de mondkapjes omdat het niet beschermd en we denken anderen te beschermen terwijl als het doorgaat ons nageslacht met een ramp van grote omvang te maken krijgt. Dan zorg je toch niet goed voor elkaar.

Ik heb een gedicht gemaakt:

Maskerdragers
Uit compassie voor medemens
solidariteit
bang om alleen te staan
boze blikken

achter de ogenschijnlijke onverschilligheid van de minderheid die weigert en protesteert
bewegen de redenen

Angst voor het gif in het lapje stof, ademnood, dood, verlies van waar(dig)heid
en voor de ramp in de ochtendkrant
die eindelijk het licht ziet.
De zeeschildpad die zich verslikt in een latex handschoen want ondanks zijn schild is hij niet bestendig tegen zoveel zachtheid.
Een olifant die zich doodeet in niet werkende mondkapjes terwijl overal rond getrompetterd wordt dat een niet medisch mondkapje niet werkt.
Plastic spatschermen die de plasticsoep in oceanen over doen koken.

Welke maatregelen volstaan straks?