Dit jaar wist ik voor het eerst wat vrijheid is. Vrijheid is normaal.

Ook al ben ik tegen de opgelegde maatregelen, verboden en de anderhalve meter regels, ik ontkom er niet aan. Overal zie ik dat er gewerkt wordt om ons land een anderhalve meter afstand van elkaar land te maken. Ik vind dit niet normaal en maak me grote zorgen om mensen die nu grote zorgen hebben. Ik maak me grote zorgen om de ouderen die al voor de derde maand in hun huizen opgesloten zitten. Ik maak me grote zorgen om vriendinnen die hun vrienden ontvangen en er anderhalve meter tussen laten. Zelfs in hun eigen huis. Geen knuffel bij het afscheid nemen, niet een arm om elkaar heen als het te zwaar wordt. Ik heb ervoor gekozen om vrienden die bang zijn niet te zien. Ik kan het niet. Ik vind dit onmenselijk en daarom moet ik deze blog schrijven. En ik weet dat er nog meer leed is, wat teveel is om allemaal hier op te schrijven.

Ik sta ook in de rij om een postpakketje af te leveren. Met een karretje, die ik niet nodig ben en daarna met het winkelwagentje in de rij voor de kassa om het weer in te leveren. Waarna ik het winkelwagentje teruggeef aan de jonge medewerker, die geen anderhalve meter afstand schijnt te moeten houden.
Ik ben al van postkantoor verandert want hiervoor was er een heel strak ‘regime’. Ik zei nog de laatste keer tegen de medewerkster die me hielp; ‘jullie lijken wel politieagenten’.

En dan komt de speech van Koning Willem Alexander op dodenherdenking 2020 op de Dam als een warme douche. Zijn woorden: “Nu maken we zelf een keuze’”, geeft me hoop….