Voor kinderen lijkt het gemakkelijker te worden, na een tijd van veel beperkingen maar omdat er iets gecreëerd wordt, kan het juist moeilijker voor een kind worden. Ik wil graag een blog schrijven voor de kinderen en kom in de knoop als ik aan het schrijven ben. De onnatuurlijke maatregelen hebben volgens mij alleen maar eerlijkheid nodig naar de kinderen en hen laten weten dat je als ouder dit ook niet kent. Dit alles binnen de veiligheid en geborgenheid die je ze kunt geven.

Noodmaatregelen zijn als ze uitgelegd worden beter te begrijpen dan de nieuwe regels die voor een langere tijd gelden. Een kind tot 14 jaar begrijpt het niet en kan het ook niet begrijpen omdat de hersenen niet zo ontwikkelt zijn dat ze onlogische verbanden kunnen rechtzetten. Ze voelen heel goed en diep, en er kunnen angstgedachten ontstaan en twijfels over de kundigheid van ouders en verzorgers. Weten dat er twijfels bij ouders zijn is niet erg voor kinderen. Schijnzekerheid voelt onzekerder dan eerlijkheid over gevoelens die er nu zijn bij veel volwassenen.

Omdat veel kinderen meer zorgen hebben dan normaal ontstaat er een dilemma bij ouders en worden ze vaak ‘gespaard’. Een vraag die kan ontstaan kan zijn; Vertel je eerlijk aan je kind dat een thuiswonende oma hen niet wil zien omdat oma bang is ziek te worden? Of maak je het lichter en zeg je dat als alles weer normaal is ze vaker naar oma toe mogen?
Houd je het bij jezelf of leg je het buiten jezelf? Het bij jezelf houden begrijpt een kind. Als je het bij jezelf houd dan kun je ook uitleg geven vanuit jezelf met alle twijfels en gevoelens die jij hebt en de eerlijkheid voelt je kind.
Een kind weet heel goed dat wat je ook bedenkt, oma nu alleen is en dat voelt niet oké zelfs ook al zeg je dat het wel goed gaat. Oma in een verpleeghuis waar meer mensen zijn is dan gemakkelijker voor een kind omdat hier wel mensen oma aanraken en er contact is.

Kinderen vergelijk ik wel met paarden. Een paard voelt en weet veel meer dan veel volwassenen. Je merkt het aan kinderen dat ze een groter Weten hebben door dingen die ze zeggen en waarna ze gewoon weer verder hun gang gaan. Na een aantal keren weet je dat dit niet toevallig is en dat ze afgestemd zijn op iets Groters wat volwassen vergeten kunnen zijn.

In een gecreëerde wereld waarin mensen afstand van elkaar houden ontstaat er in kinderen verdriet. Ze voelen heel goed het leed van mensen die het nu moeilijk hebben en voelen ook dat er iets tegen hun natuur in gebeurt en dat is raar. Om de verwarring niet van hun te laten worden, kunnen we kinderen helpen door heel erg eerlijk te zijn over onze eigen gevoelens, en het is helend om eerlijk toe te geven dat volwassenen het ook niet allemaal weten en soms raar gedrag vertonen of onterecht boos worden. Dat dit ook onmacht is voelt een kind heel goed maar het kan teveel zijn voor een kind om hier ook nog mee te dealen. Als je als ouder eerlijk bent hoeft de onmacht niet op een stressvolle manier geuit te worden.