16 april, wat is de lucht diep blauw en wat zijn de meertjes helder blauw. Soms lijken het meertjes die ik zag in Canada of Zwitserland.
Zelfs vlakbij de ringweg om de stad Assen, zat ik gisteren even op een bankje bij heel helder water. Zo bijzonder en fijn te zien dat na nog maar een week of 5 bijna geen vliegverkeer, er zulke veranderingen zichtbaar worden. Ik denk als ik naar de lucht kijk, af en toe aan de natuurvolken die geen mensen van buiten zien. Hoe zal dit voor hen zijn? In mijn huisje staat het fotoboek, When they pass away, van Jimmy Nelson. Sinds de gezichten me soms indringend aankijken alsof ze willen zeggen, help ons, heb ik me afgevraagd wat voor schok het moet zijn geweest toen de eerste vliegtuigen over hen kwamen. Zonder vooraankondiging en kennis van wat er gaande was.
Maar wat zal er nu door hen heen gaan?
Voor hen wens ik dat zij weer ruimte krijgen om te ademen, om te leven. Misschien wisten ze dat ze zich moesten laten fotograferen voor dit prachtige dikke boekwerk. Opdat iemand ze zou herkennen als mens en voor hen door het vuur zou gaan. Wie weet wisten ze dat ze door naar buiten te komen, hun levens gespaard zouden blijven. Want, dat ze dit deden is best bijzonder.
Het is een mooi boek geworden en bijna iedere dag sla ik een bladzijde om. En de angst dat zij er over enige tijd niet meer zijn, kan wel eens onnodig zijn. De titel ‘When they pass away’, zou wel eens niet kloppend kunnen zijn. Ik hoop het.

Alles wat verdwijnt,  geeft ruimte voor iets nieuws